Jæja börnin góð...

...hvað er nú að frétta.

Hérna í sælunni er allt dásamlegt að vanda, enda varla annað hægt þegar maður býr á svona stað.

Lokaverkefnið gengur sinn vanagang...hægt...

Bústörfin ganga líka sinn vanagang...rólega og örugglega...

Megrunarátakið gengur líka sinn vanagang...ekki neitt...

Annars varð ég nú eiginlega að blogga aðeins til að segja frá því hvað ég var dugleg í gærkveldi, ég var nefnilega að keppa í fjórgangi í fyrsta skipti á ævinni á meri sem heitir Ösp frá Gröf og er í eigu vinnuveitenda minna (meðan ég man þá auglýsi ég hér með eftir ríkum manni svo ég geti keypt hana). Keppnin gekk bara alveg ljómandi vel enda er ég nú komin í þónokkra þjálfun, eftir fjöldamörg próf á Hvanneyri, í að toppa á réttum stöðum. Einkunnir kvöldins voru semsagt 4,5 og 4,7 og er það, að því er mér skilst, bara nokkuð gott svona af tveimur byrjendum (hún Ösp er nefnilega bara 5 vetra og á mikið inni, segir maður ekki svoleiðis í hestheimum???)

Fyrir þá sem misstu af keppni þessari þá litum við stöllur u.þ.b. svona út. Ösp er reyndar rauð og ég er ekki karlmaður en annars eru líkindin ótrúleg...

Allavega var ég ekki rekin eftir keppnina sem er mjög gott og heyrðist mér á vinnuveitendunum að þeir væru ljómandi stoltir af mér. Talandi um vinnuveitendurna, þau stóðu sig alveg afskaplega vel, komust bæði í b-úrslit í 1. flokki og voru alveg frábær þar, ég fann nú bara nánast fyrir móðurlegu stolti (sem telst alveg ótrúlega góður árangur hjá þeim því eins og alþjóð veit hef ég engan áhuga á að verða móðir).

Annars er ekki svo mikið að frétta. Hrossin fóru á flakk um daginn, ákváðu að stinga sér yfir til nágrannans sem var ekki vel séð af okkar hálfu. Það tók líka drjúgan tíma að ná þeim heim sem þýddi það að karl faðir minn hafði jafn langan tíma til að æfa ræðuna sína um hversu miklar skaðræðisskepnur hross séu...ræða sem við systur erum búnar að heyra ansi oft í gegnum tíðina, í mislöngum útgáfum þó. Ég las alveg heilmikið yfir hausamótunum á Iðunni og benti henni á að þetta væri alls ekki hegðun sem sæmdi óléttum prímadonnum, fyrirlestur sem hefur eflaust náð tilætluðum árangri...obbosí talandi um það, það eru bara 2,5 mánuðir í að hann Léttfeti minn komi í heiminn. SPENNANDI!!!!!!!

Læt þetta gott heita að sinni

Verið þið nú margblessuð og sæl

Jæja börnin góð...

Góðan daginn og gleðilegt árið!

Já sæll!

Það er bara kominn desember og hann er meira að segja að verða hálfnaður! Jólin nálgast á ægihraða og ég er svona töluvert langt frá því að vera búin með allt sem ég ætlaði að gera fyrir jól. Nú jæja, held ég hafi sossum aldrei tiltekið fyrir hvaða jól ég ætlaði að klára verkefnin svo það má alveg fresta þeim...

Annars er fínt að frétta. Ég fór á rjúpu á laugardaginn og sunnudaginn, veiddi eina rjúpu og sá bara ekki kvikindi meir. Var nú eiginlega frekar fúl þegar ég kom heim aftur.

Búið er að sæða tæplega helming af skjátunum mínum. Þær voru svo kurteisar margar að vera að ganga á réttum tíma, enda skynsamar með eindæmum.

Jæja best að tala bara myndmál...

      
Iðunn og Fróði frá Skeiðháholti voru í miklu stuði úti á túni um daginn eins og hér sést, sjáiði bara sætu óléttubumbuna hennar Iðunnar! Fróði er hins vegar bara með venjulega fitubumbu...


Þetta er Sprækur frá Víðidalstungu 2, sem ég keypti af Mæju nágrannakonu nú í haust. Óttaleg dúlla og verður án efa mikill gæðingur.


Þetta er hún Skvísa sem var sædd við Grábotna frá Vogum 2, koma vonandi einhverjir skemmtilegir litir úr þeirri blöndu. Hér er daman að vonast eftir að fá nammi í verðlaun fyrir að vera að ganga á réttum tíma.


Jaran mín með sannkallaðan englasvip (sem sést oft á eigandanum líka). Hún fær hins vegar ekki að taka þátt í saurlífi og svalli fengitímans fyrr en á næsta ári, er aðeins of lítil enn þessi elska.


Grýla mín þurfti að gá hvort myndavélin væri ekki örugglega æt. Hún var sædd við hrút sem heitir Hrói frá Geirmundarstöðum. Verður án efa eitthvað sérstaklega gott sem kemur úr þeim kokteil. Mér stóð líka til boða að sæða hana með Rafti en fannst ekki mjög vænlegt að blanda kind, sem ber nafnið Grýla vegna skapsmuna sinna, og hrút sem er þekktur fyrir geðvonsku saman. Langaði reyndar hvort eð er að nota Hróa, er mjög spennt fyrir honum.

Ætli þetta sé ekki ágætt í bili bara.

Reynið nú að hafa það gott á aðventunni.

Í minningu vina

Mínir kæru vinir, höfðingjarnir Sleipnir og Flóki, héldu í sína hinstu ferð í gær. Þeir voru enda komnir vel til ára sinna af hestum að vera, Sleipnir var ári yngri en ég og Flóki tveimur árum yngri (25 og 26 til að vera nákvæm). Af þessu gefur að skilja að við vorum búin að eyða töluvert mörgum árum saman. Þessi pistill er því tileinkaður þessum félögum mínum og þó aðallega Sleipni en hann var minn fyrsti alvöru hestur, fyrir utan Grána gamla að sjálfsögðu sem mér tókst eitt sinn að herja út úr pabba með hvolpaaugunum mínum.

Ég man hvað mér fannst Sleipnir fallegur þegar hann kom til okkar, þá sex vetra gamall. Lítill og snaggaralegur, fallega ljósaskjóttur að lit. Ég ákvað ekki svo mjög mörgum árum seinna að fara í hestakaup við pabba, skipti á Grána gamla og Sleipni, og voru það með betri kaupum sem ég hef gert þó að pabbi færi kannski ekki eins vel út úr því. Ekki sosum að það sé erfitt að sannfæra pabba um að gera góð kaup við mig, enda löngum sagt að það sé gott í svona viðræðum að vera yngstabarn.

Með Sleipni mínum upplifði ég margt, ógleymanlegar eru stundirnar sem við eyddum saman á útreiðum á engjunum heima, hann var til dæmis hesturinn sem ég lærði að nota hnakk með. Hafði fram að því verið berbakt eins og sönnu sveitabarni sæmir. Okkur fannst einnig gaman að spretta úr spori, og jafnframt er hann fyrsti hesturinn sem tölti með mig og skeiðaði. Hann var ganghestur að upplagi og tók nú yfirleitt upp á svona sparigangtegundum sjálfur, enda kunni ég ekki mikið á svoleiðis fínerí. Það kom fyrir nokkrum sinnum, þegar honum fannst hann ekki komast nógu hratt áfram á stökki að hann brá fyrir sig skeiði, og eru það fyrstu og einu kynni sem ég hef haft af þeirri gangtegund. Líkaði mér það afar vel. Flóka þekkti ég heldur minna, enda hestur systur minnar, en mikill gæðingur var hann og frekar erfitt að finna hans líka.

Sleipnir minn kenndi mér einnig sitthvað um smalamennskur og er mér afar minnisstætt fyrsta skiptið sem hann snéri við á eftir kindum sem voru að fara einhverja vitleysuna. Ég var ekkert sérstaklega vön smalakona í þá daga og þar af leiðandi ekki vön snöggum snúningum af þessu tagi. Í þetta skiptið var semsagt hluti af fénu kominn framhjá hliði sem þær áttu að fara í gegnum (hrútar aðallega ef ég man rétt) og hleypti ég Sleipni mínum á eftir. Um leið og kindurnar voru snúnar við vissi Sleipnir minn náttúrulega að hann átti að fylgja á eftir og snéri við á punktinum, sem varð til að ég fauk nánast af í hamaganginum. Síðan þetta gerðist smöluðum við sem einn hugur, og er hann einn besti smalahestur sem ég hef riðið fyrr og síðar.
 
Þegar leið á æviskeiðið fór að daprast fjörið hjá gamla mínum og var hann seinustu útreiðaárin notaður undir krakka, enda geðslag hans einstaklega gott og hæfði vel til þeirra verka.
Seinustu árin fékk hann Sleipnir minn að eyða tímanum á beit með félaga sínum honum Flóka, enda vel við hæfi slíkra höfðinga sem hafa þjónað manni vel að fá að eyða síðustu æviárunum í ró og næði.

Nú þegar síðasta stundin er á enda runnin verður mér hugsað til baka og tel ég mig mjög heppna að hafa kynnst honum Sleipni mínum og Flóka. Þar sem ég er svo heppin að trúa á eilíft líf er það mín staðfasta trú að ég eigi eftir að hitta þá einhvern tíma seinna handan við móðuna miklu. Ég þykist viss um að þeirra eilífa líf snúist um að hlaupa frjálsir í unggæði því sem folum einum er lagið um sumarlendur Íslands, og tel mig heppna að eiga heimboð til þeirra þegar þar að kemur.

Elsku strákarnir mínir, takk fyrir dásamleg kynni.

Skaðræðisskepnur þessi hross!

Um daginn ákvað ég að taka mig til og draga undan hrossunum (svo það yrði nú búið áður en þau verða járnuð aftur). Skellti mér niður í hólf með alvæpni til að takast á hendur þetta krefjandi verkefni. Þegar ég var búin með tvö hross var mér farið að hitna í hamsi svo ég ákvað að fækka fötum, fara úr úlpunni nánar tiltekið. Þar sem hrossin eru afskaplega fiktgjörn og voru um þetta leyti hér um bil búin að háma í sig undanrifsgræjurnar og skeifurnar sem skiluðu sér undan hrossunum, ákvað ég að setja úlpuna (sem var með símann minn vandlega geymdan í vasanum) hinum megin við girðingu nokkra til að hún væri nú alveg örugg fyrir árásum, og hélt svo verkinu áfram. Næst þegar ég leit upp sá ég að hross eitt í eigu systur minnar var búið að teygja sig yfir girðinguna og farið að smjatta hástöfum á úlpunni. Ég stökk til og hrakti hrossið á flótta, en var því miður ekki nógu snögg þar sem hrossi þessu hafði tekist að éta símann minn í leiðinni og ekki vildi betur til en svo að hann eyðilagðist við þetta! Ég var mjög sár út í hrossið eins og gefur að skilja, enda var þetta afskaplega fallegur rauður gellusími sem ég var í ofanálag bara búin að eiga í hálft ár. Þetta var líka eiginlega dropinn sem fyllti mælinn varðandi skepnur systur minnar þennan daginn, þar sem áður var hundspottið búið að hoppa upp í rúmið mitt á skítugum loppunum og útbýja lakið, og annað hross í systurinnar eigu búið að hoppa ofan á fótinn á mér, sem leiddi til blárra táa. Ég ákvað að koma ekki nálægt kindunum hennar þennan daginn!

Annars er allt ljómandi að frétta, ég var að leysa af við mjaltir í Þórukoti um daginn og gekk það alveg eins og í lygasögu, enda var ég af minni alkunnu nákvæmni búin að skrá niður hvert einasta skref í fjósinu (það tók mig mánuð að læra hvernig átti að kveikja á mjaltakerfinu í verknáminu svo það var nú eins gott). Mikið er ég nú samt fegin að vera ekki kúabóndi, kindurnar eru svo miklu skemmtilegri. Merkilegt líka með þessar kýr að þær þurfa alltaf að létta á sér rétt eftir að maður er búinn að moka flórinn, sannarlega illgjörn kvikindi.

Við pabbi erum þessa dagana að dunda við að skipta um rimla í norðasta partinum af fjárhúsunum, erum semsagt að setja steypta rimla í staðinn fyrir trérimlana sem voru. Á meðan við erum í þessu er systirin að rýja af kappi, en þar sem ég er með aumingjabak get ég ekki tekið þátt í því. Búskapurinn er semsagt í blóma. Reyndar er svali hrúturinn sem ég setti inn mynd af í síðustu færslu dauður, tók aðeins of vel á því í slagsmálum við hina hrútana og endaði lamaður að aftan. Merkilegt þetta karlkyn.

Við systur fórum ásamt Óla á Bakka og Bjössa á Ásgeirsá og sóttum fimm lömb í Bakkaland um daginn, þar á meðal var eitt lamb frá mér sem hafði komið í réttum en svo ekki sést síðan, þó móðir og systir væru löngu búnar að skila sér.

Ég er ekkert búin að komast á rjúpnaveiðar ennþá, ætla að reyna að komast eitthvað núna um helgina þar sem næsta helgi er frátekin fyrir árshátíð á Hvanneyri.

Síðustu helgi var Uppskeruhátíð hestamanna sýslunnar, ég skellti mér á hana ásamt fleiru góðu fólki og skemmti mér afskaplega vel. Geirmundur var reyndar aðeins að klikka, spilaði fullmörg róleg lög fyrir minn smekk. Góð skemmtun engu að síður.

Obbosí hvaða heita gella er þetta!

Jæja þetta er orðið gott í bili, njótið lífsins og munið að kvitta!

Október er að verða búinn...

...og ég er leiðinlega lítið komin af stað í verkefninu mínu þar sem sauðfé hefur átt hug minn allan síðustu tvo mánuði. Er þó búin að vinna þónokkuð í því að safna gögnum og heimildum, og stefni á að vera búin með inngang og gagnasöfnun fyrir áramót (og nú er ég búin að opinbera áætlunina þannig að ég verð að standa við hana!).

Gletta mín stendur sig ljómandi vel í skólanum (hægt að sjá fína mynd af henni á hrisar.123.is undir tamningatryppi), er orðin reiðfær og járnuð að framan. Hún kemur heim eftir viku í jólafrí og fer svo væntanlega aftur í þjálfun eftir áramót.

Slátrun er lokið, rollur og allt farið og kemur bara vel út. Lömbin eru um hálfu kg þyngri en í fyrra, færri smálömb, gerð svipuð og fita heldur hærri (man ekki alveg tölurnar, þær verða bara að koma seinna). Ég komst að því um daginn að aumingjasvipurinn minn virkar enn á pabba þar sem ég hafði út úr honum tvær gimbrar í viðbót við stofninn, og eru mínar ær því orðnar tólf.

Næst á dagskrá eru uppskeruhátíð hestamanna, Veðurguðaball og þrítugsafmæli á Hvanneyri, heimsókn í Jólaland og margt fleira skemmtilegt.

Nenni ekki að skrifa meira, læt myndirnar tala sínu máli.

Jaran mín er náttúrulega sætust


Svalur gaur


Hmmm Dressmann auglýsing?!

Góðar stundir

Jæja góðan daginn...

Jæja elskurnar...

Sumarið er búið að ganga stórslysalaust fyrir sig (hvur telur sossum með smá blóðeitrun) og búið að vera afskaplega gott í alla staði, fyrir utan örlítinn kuldahroll í veðrinu í  júlí. Það kom okkur Víðdælingum reyndar í töluvert opna skjöldu, enda er maður ekki vanur öðru en  blíðskaparveðri út í eitt hér í dalnum fagra...

Talandi um veður. Hallfríður systir skelli sér í hestaferð yfir í Skagafjörð um miðsumarsskeið og með í för var, ásamt fleirum, hann Gáski minn sem er fæddur og uppalinn í Víðidalnum. Hvað gerist svo, hann kemur fárveikur til baka enda ekkert lítil viðbrigði að fara úr skjólsælum og dásamlegum Víðidalnum yfir í þetta veðravíti sem Skagafjörðurinn er! Verður einhver bið á að þetta verði reynt aftur!

Ég skellti mér austur í Flóahrepp eina helgi í júlí til að hitta dúllurnar mínar þau Hrafnhildi og Ragnar. Þau voru að koma að utan og ég kippti þeim með mér austur, við eyddum svo helginni saman. Það var alveg yndislegt að hitta þau aftur og áttum við mjög góða helgi saman. Ég stefni svo á að heimsækja þau í vetur, það verður gaman!

Skelltum okkur í bíltúr og stoppuðum við Kerið.

Skrapp í leiðinni heim í Skeiðháholt, alltaf gott að heimsækja Jón og Helgu. Þau komu svo að heimsækja mig um daginn. Þau eru búin að vera á leiðinni í heimsókn í sex ár eða síðan ég var í verknámi hjá þeim þannig að það var aldeilis kominn tími til.

Svo var að sjálfsögðu fleira brallað í sumar eins og fjórðungsmót, bekkjarmót, ótal reiðtúrar, busl í ánni, böll, ýmis stórafmæli og bara almennt góðar stundir. Fór líka í mína fyrstu kvennareið (neyddist til þar sem ég var plötuð í nefndina) og það var nú heljarinnar lífsreynsla!

Án nokkurs vafa fallegasta kvennareiðarnefnd sem sögur fara af!

Núna taka göngur og réttir við og þar sem ég missti af öllum réttum í fyrra er það á stefnuskránni að taka minnst tvöfaldan skammt núna. Semsagt; þar sem tvær kindur koma saman þar verð ég líka!

Ykkar Sigga

(p.s. ég opnaði spádómsköku á fésbókinni í um daginn og þar stóð, skrifað upp á engilsaxnesku; never miss a chance to shut up...ég varð alveg ótrúlega móðguð...)

Ágætu lesendur...

Ég nenni ómögulega að blogga í sumar, enda flest sem ég er búin að gera mér til gamans það sem af er sumri ekki prenthæft og stefnir allt í að seinni helmingur verði ekki mikið skárri. Ef þið viljið nánari fréttir verðið þið bara að hringja eða koma í heimsókn, vonandi í jafnmiklu stuði og hundspottið.

Getur vel verið að ég hefji skriftir aftur í haust...kemur í ljós...

Kveðja úr sveit hinnar eilífu sólar.