Týndi sumrinu...

...ekki eru það nú sérlega góðar fréttir en þannig er nú samt staðan í dag að ég virðist hafa týnt sumrinu, og það á tvennan hátt. Bæði er veðrið ekki búið að vera neitt til að hrópa húrra yfir í sumar, þó komið hafi góðir dagar inn á milli, og svo er tíminn bara búinn að hlaupa frá mér eins og fjandinn sjálfur. Kominn miður ágúst, styttist í göngur og réttir, kennslan hefst í lok september og bara hreinlega allt að gerast. Mig vantar reyndar ennþá vinnu til viðbótar við kennsluna en það er seinnitíma vandamál.

Iðunn mín er fylfull við Blæ frá Hesti sem mér finnst alveg dásamlegt, er farin að hlakka alveg gríðarlega til í júní á næsta ári að fá brúnskjóttuyfirvinkilhágenguogflugrúmu merina mína með eðalgeðslagið frá mömmu sinni...neinei ég er ekkert með miklar væntingar....

Verslunarmannahelginni eyddi ég að mestu heima, skrapp reyndar á hestamannamót á Vindheimamelum á laugardeginum þar sem ég var að rita hjá sambýliskonunni minni frá síðasta vetri, henni Betu. Á sunnudeginum vorum við systur boðnar í heljarinnar grillveislu í Hvarfi, og fórum svo í minniháttar kvennareið með húsráðendum í Hvarfi ásamt húsfreyjunni á Kolugili, fram að Bergárfossi. Ein af mínum uppáhalds reiðleiðum, gott veður og frábær félagsskapur. Dásamlegt kvöld.

Við systur erum aðeins búnar að stunda útreiðar á milli Austur- og Vestur Húnavatnssýslu með vinafólki okkar þeim Atla og Nellu, það er nefnilega svo góð reiðleið hér á milli að það er eiginlega ekki hægt að láta hana framhjá sér fara. Niður með Víðidalsá, meðfram Hópinu og upp með Gljúfurá. Yndislegt. Reyndar er Gáski minn frekar hræddur við öldurnar í Hópinu, þær eru víst allt öðruvísi en öldugangurinn í ánni...

Ég skrapp í útgáfupartý búnaðarblaðsins Freyju sem var haldið á Dalvík, en það kom til af því að ég teiknaði forsíðuna á fyrsta tölublaðið. Daginn eftir var förinni svo heitið á handverkshátíð á Hrafnagili, en þar var ég að dæma rúningskeppni. Ákaflega skemmtilegt verk.

Síðustu helgi smelltum við Gáski okkur svo í kvennareið, en hún var farin frá Hindisvík á Vatnsnesi og yfir í Geitafell. Þetta var hin besta skemmtun, þó ég sé reyndar nokkuð viss um að Gáska hafi fundist þetta frekar tilgangslaust ferðalag. Hann stóð sig samt vel blessaður, var næstum því ekkert hræddur á leiðinni þó hann hafi reyndar horft grunsemdaraugum niður í fjöruna, þar sem öldurnar hræðilegu voru. Þema þessarar kvennareiðar var ævintýralegt og ég fór í gervi Ofurkonunnar (e. Wonderwoman), bjó búninginn minn til alveg ein og sjálf og var gríðarlega stolt af mér fyrir vikið!

Við Gáski tilbúin í slaginn, Ofurkonan og Undrahesturinn (allavega var hann mjög undrandi á öllu þessu veseni í eigandanum).

Núna eru hrossin á Uppsölum í A-Hún, stefnt á heimferð á morgun. Verður gaman. Á dagskrá á næstunni eru Íþróttamót Þyts þar sem ég verð ritari, ferð norður í Öxarfjörð, afmæli á Suðurlandi og jafnvel hagyrðingamót á Vesturlandi, og svo eru bara komnar göngur og réttir! Já þetta líf er alltaf skemmtilegt!

Sæl að sinni

Jæja

Þó skammarlegt sé frá að segja hef ég nú eiginlega gleymt blessuðu blogginu síðustu mánuði, þó að sitthvað hafi gerst.

Best að koma með gamlar fréttir til að byrja með; ég er ekki búin með ritgerðina mína, akkúrat núna er ég í enn einu geðvonskukastinu yfir þessu öllu saman, ásamt því að vera svartsýnni en nokkru sinni á að þessi blessaða ritgerð klárist nokkurn tíma. Svo í ofanálag er annar leiðbeinandinn kominn í sumarfrí, eitthvað sem var alls ekki inni á mínu tímaplani enda ætlaði ég að vera búin í lok maí... ojæja, maður verður víst að snúa seglum eftir vindi og áætlaður skilatími þessa stundina er einhvern tíma í ágúst.... best að segja ekki hvaða ár þessi ágústskilamánuður á að vera, það væri nú bara til að storka örlögunum...
Hitt er hins vegar alveg á hreinu að ég ætla að halda heljarinnar teiti þegar þessu verður lokið, því ég á það skilið!

Aðrar fréttir:
Fyrstu tveimur vikum júnímánaðar eyddi ég á Hellu, en þar var ég að vinna við rannsókn sem Hólaskóli stendur fyrir. Í henni er rannsakað álag á hrossum í kynbótadómi, afar áhugavert og er ég farin að hlakka töluvert til að sjá niðurstöður. Ég er hins vegar blessunarlega laus við að þurfa að vinna úr öllum þeim gögnum sem safnað var, enda þolir geðprýði mín ekki meira en úrvinnslu einnar rannsóknar í einu. Það var allavega mjög gaman að vinna að þessu verkefni, ekki amalegt að vinna við að vera innan um hross frá morgni til kvölds.

Aðal gleðitíðindi sumarsins eru að laugardaginn fyrir landsmót fæddi Iðunn mín þennan sykurpúða og er hann í eigu systur minnar.

Hann hefur hins vegar ekki enn hlotið nafn sökum mikils valkvíða sem hrjáir eigandann. Ég er margoft búin að bjóðast til að aðstoða við starfið, en er mætt með geðvonskulegu augnatilliti í hvert skipti. Já, laun heimsins eru vanþakklæti...

Aðal vonbrigði sumarsins eru svo að Lyfting sem ég fékk lánaða síðasta sumar og hélt undir Sólon frá Skáney, virðist hafa týnt folaldinu einhvern tíma í vetur og fæ ég þess vegna ekkert folald þetta árið. Óttalegt klúður, ég sem var búin að ákveða nafnið og allt!

Landsmót 2011 átti sér stað mánaðamótin júní/júlí. Ég ákvað að prófa einu sinni að eyða landsmóti í að horfa á hross frekar en að eyða öllum tímanum í djamm, og hugnaðist sú breyting það vel að ég stefni á að halda þessu áfram hér eftir.

Nú er ég orðin Landsbankahlunkur, sem er alveg ljómandi huggulegt. Það sem er ekki eins huggulegt er að síðustu 1,5 vikuna er ég búin að vera veik og með hita, á meðan besta veður sumarsins til þessa hefur liðið hjá. Núna er ég að hressast, og í augnablikinu er norðanfýla og þoka úti. Ekki sanngjarnt.

Það sem er á stefnu á næstunni er hátíðin Eldur í Húnaþingi þar sem ég ætla á bogfiminámskeið, ferð um Suðurlandið, jafnvel ferð á Vesturlandið líka, ásamt útreiðum, sveitastörfum og almennri sælu í Víðidalnum góða.

Gott sumar!

Afmælisbarn dagsins...

... er ég!


Þessi langþráði dagur er loksins kominn, reyndar síðasta skiptið sem ég get fagnað því að vera tuttuguogeitthvað en hvað um það... mér finnst alltaf jafn gaman að eiga afmæli! Merkilegt alveg þar sem ég hef það eftir áreiðanlegum heimildum að lífið endi um þrítugt, en hins vegar hef ég það til afsökunar að þar sem ég er með svo lélegt minni man ég ekki eftir fyrstu 10-15 afmælunum...

Hver var það annars sem fann upp á því að það væri erfitt að eldast? Það hlýtur alltaf að vera fagnaðarefni að ná að eldast um eitt árið enn, að hafa lifað eitt ár enn. Að geta hugsað til þess að mögulegt sé að lifa lífinu á betri hátt fyrir næsta afmæli. Að mögulegt sé að reyna að bæta fyrir mistök fyrri ára með því að standa sig betur fram að næsta afmæli, og fagna því þegar að afmælinu kemur ef vel hefur tekist til árið á undan. Að taka á móti merkjum aldurs vitandi að þau tákna reynslu sem hefur verið bæði góð og erfið en í öllum tilfellum þroskandi.

Ég tek fagnandi á móti síðasta afmæli þessa áratugar lífs míns, og bíð spennt eftir þeim ævintýrum sem þrjátíuogeitthvað árin bera í skauti sér.

Góðar stundir

Ergelsi

Eitt er það sem allajafna fylgir hinu fábrotna lífi námsmannsins, en það er að þegar mikið er að gera í náminu virðist allt í einu vera tími til að gera allan fjandann annan en læra. Sú virðist einnig vera raunin í mínu tilfelli, þar sem ég er farin að rita hér inn á nokkurra daga fresti.
 
Ergelsið sem fylgir lærdómi er alveg jafnt sama hvort verið er að læra undir próf eða skrifa ritgerð í akkorði, og náði hámarki í dag þegar skapið var orðið þannig að systir mín var hætt að leggja í að vera nálægt mér.

Þessi fallega dama kippti sér ekki mikið upp við gremjusvipinn á mér

Til allar guðslukku datt ég hins vegar niður á ráð til að ná pirringnum niður á ásættanleg stig, og er ráð þetta eftirfarandi:

1. Farðu út í fjárhús og hornskelltu nokkra hrúta (líkamleg áreynsla er víst góð fyrir skapið)
2. Dragðu eins og eitt lamb úr skjátu (hver kætist ekki af að sjá lítil og krúttuleg lömb koma í heiminn)
3. Stríddu heimilishundinum dulítið (t.d. með því að segja kis kis, það virðist vera ákaflega dularfullt hljóð í eyrum hunda og er skemmtilegt, sama í hvernig skapi maður er)

Ef þetta dugar ekki á einhvern er sá hinn sami mjög sennilega óforbetranlegur fýlupúki sem er ekki viðbjargandi, og þar með enginn tilgangur í að reyna að finna aðrar lausnir.

Annars gengur lífið alveg bærilega, lömbum er farið að rigna úr gemlingunum og aðeins að byrja að koma úr þeim fullorðnu líka. Veðrið er að gott að meðaltali og lífið í blóma vorsins.

Þessi töffaralegi Grábotnasonur fór út í vorið í dag

Skjátunum líður sérdeilis prýðilega í flatgryfjunum

Þessum gutta fannst það algerlega við hæfi að príla dulítið á móður sinni

Sæl verið þið

Maí!

Jæja nú er löngu kominn tími á að skrifa eitthvað annað en lokaritgerð. Ritgerðin, blessunin, er búin að taka alveg töluverðan tíma undanfarið þar sem ég stefni á að skila í lok mánaðarins.... kemur í ljós hvort það tekst, en ég vona það besta!

Eitthvað er búið að gerast undanfarið, einna helst það að sæðiskindurnar eru bornar og komu allra bærilegustu lömb undan þeim. Hápunktur þessa sauðburðarhluta var grábotnótt gimbur undan Skræpu minni, sem vakti mikla hamingju eiganda síns og þarf að líta ákaflega illa út í haust til að verða ekki sett á.

Fallegt!

Ég er búin að skila af mér kennslunni, nánast búin með Skagafjarðarvinnuna, og komin heim í fæðingarorlof. Ekkert flakk er fyrirhugað fyrr en 30. maí, og verður sennilega bara ágætt að stoppa heima í smá tíma.

Í gær fór ég til Reykjavíkur til fundar við leiðbeinendurna mína, kippti með mér til baka einu kattarkvikindi (eins og ein heimasæta hér í sveit myndi orða það) sem á að vera til heimilis hér í framtíðinni. Kattarkvikindið er loðköttur mikill, ber nafnið Flóki (hlýðir því samt ekki) og nýtti fyrsta daginn í sveitinni til að vera í fýlu undir rúmi. Í dag ákvað hann hins vegar að skipta um fýlustað og er búinn að vera inni í svefnsófanum síðan í morgun. Eitthvað sem enginn skilur reyndar, því okkur vitanlega er ekki nokkur leið að komast inn í hann öðruvísi en að lyfta sessunni, og hún er þung... þetta virðist vera ógurlegur ofurkisi...

Þessa dagana er sömuleiðis tík sem ber nafnið Fröken í pössun hér á bænum. Öskju greyinu finnst þetta hinn mesti átroðningur, og fullmikið af því góða að þurfa að kynnast bæði ketti og nýjum hundi á einum og sama deginum, sérstaklega þegar tilraun hennar til að kynnast fýlukisa leiddi af sér skræk sem hefur sennilega heyrst um alla sveit. Þetta er þó búið að ganga stórslysalaust fyrir sig, utan það að Fröken er alls ekki hrifin af fjárhúsunum og sýndi einstaka hástökkshæfileika í dag til að sleppa undan þessum brjáluðu kindum.

Annars er smá hlé frá sauðburði þessa dagana þangað til hinar kindurnar byrja að bera og eins gott að nýta þann tíma til hins ýtrasta í ritgerðarskrif.

Góðar stundir

Allt er í heiminum hverfult

Góður dagur

Keppnin í liðakeppninni í vetur er búin að vera ótrúlega sterk og er alveg frábært hvað eru margir knapar, í ekki stærri félögum ( það eru Þytur og Neisti sem standa að keppninni), sem eru að standa sig vel í keppni og hestamennsku almennt. Úrslit í öllum flokkum kvöldsins voru stútfull af góðum hestum og úrslitin í 1. flokki voru hrein unun á að líta, hver knapi og hestur öðrum fremri.

Ég var að keppa, á hesti sem heitir Hrollur frá Sauðá, en upphaflega stóð til að ég keppti á henni Glettu minni. Hún hefur hinsvegar líklega verið búin að uppgötva að hún ætti að keppa og ákveðið að taka til sinna ráða. Gletta heltist nefnilega í gær, og gruna ég hana sterklega um að hafa meitt sig viljandi bara svo hún þyrfti ekki að keppa...sem klúðrar reyndar algjörlega því sem við Hallfríður systir höfum trúað hingað til, nefnilega að hún sé ekkert sérstaklega gáfuð...Í staðinn fékk ég lánaðan hann Hroll son Grettis frá Grafarkoti, og gekk það mjög vel! Við lentum í 7.-9. sæti í okkar flokki, og er það mjög góður árangur að mínu mati! Sérstaklega þar sem ég prófaði hann í fyrsta skipti í morgun og ég er nú ekki mjög kjörkuð þegar kemur að hrossum, þannig að það var heilmikil áskorun fyrir mig bara að taka þátt!

Núna er ég staðsett í sjöunda himni, er tilbúin að sigra heiminn, og Hrollur er orðinn nýr uppáhalds.

Mikið er gaman að lifa!

Hálskirtlataka!

Nú er aldeilis eitthvað pínulítið búið að gerast, ég skellti mér nefnilega suður til Reykjavíkur í gær og lét rífa úr mér hálskirtlana, en þeir voru farnir að vera mér til töluverðra trafala vegna viðvarandi hálsbólgu og leiðinda.

Þetta var nú ósköp hefðbundin aðgerð á allan hátt, með svæfingu og þvíumlíku veseni, og áhyggjufullri móður á kantinum sem fannst alveg hræðilegt og ómögulegt í alla staði að það væri enginn til að fylgja litla barninu hennar í aðgerðina, og hreinlega til skammar að umrætt barn fengi ekki að vera nótt á sjúkrahúsi heldur væri sent heim strax að lokinni aðgerð. Allt gekk þetta þó ágætlega, þrátt fyrir áhyggjurnar, og er líðan eftir atvikum.

Ég get reyndar hvorki borðað né talað, sem er vissulega frekar slæmt. Ekki má ég nú við því að tapa holdum svona rétt fyrir sauðburð, og svo sannarlega má heimurinn ekki við því að missa af þeirri miklu visku sem ég ryð út úr mér alla daga...

Læknirinn þóttist ógurlega góður í gær þegar hann var að gefa mér leiðbeiningar eftir aðgerðina. Ég spurði hvort ég þyrfti að passa mataræðið eitthvað sérstaklega og hann sagði ekki nokkra ástæðu til þess, ég mætt borða stórsteik þegar ég kæmi heim ef mig langaði. Þegar ég kom heim hafði ég hins vegar náttúrulega ekki lyst á neinum sköpuðum hlut (sem læknirinn hefur líklega vitað) og er þess vegna varla búin að éta neitt í tvo daga. Hápunktur kvöldsins í kvöld matarlega séð var þegar ég borðaði sósuna sem fylgdi matnum hjá systur minni (þetta var reyndar fínasta sósa) ... en það fer mér svo sannarlega engan veginn að vera meinlætamanneskja á mat og er skapið núna eftir því...

Þar á ofan krafðist læknirinn þess að ég yrði í borginni í heila viku, þar sem það er víst ekki æskilegt, ef sárin í hálsinum rifna upp, að vera of langt frá sjúkrahúsi því þá þarf að brenna fyrir þau. Mér finnst reyndar ákaflega undarlegt að ráðið við sárum í hálsi skuli vera að brenna fyrir þau, svona eins og þegar ég reif liðþófa í hnénu á mér og hann var lagaður með því að klippa rifuna af... en ég veit víst ekki mikið um lækningar nútímans...

Ég fékk það hins vegar í gegn með dulitlu suði að ég mætti fara á hestbak um næstu helgi, núna er ég nefnilega búin að fara tvisvar á bak Glettu minni og er æst í að halda áfram að æfa mig á henni fyrst ég þorði loksins á bak!

Maríanna í Stórhól var svo indæl að koma með í fyrsta skiptið og taka svona fína mynd af okkur stöllum.

Gott að sinni

Fósturtalningin mikla

Í dag var fósturtalning hjá Valhól ehf. Gekk hún alveg ágætlega, hjá fullorðnum og veturgömlum eru um 1,8 lömb á kind, sem gæti alveg verið verra þó að það séu alltof margar einlembdar eins og venjulega, og við vildum að sjálfsögðu hafa þetta hærra. Frjósemin hjá gemlingunum er 1,09, en þeir komu mjög vel út. Það voru hins vegar fullmargar kindur sem var dautt í (man ekki alveg hvað margar, 5 eða eitthvað).

Jaran mín er tvílembd, þannig að ef allt gengur að óskum í verð ég amma í vor. Botnuflekkóttu Skvísu- og Grábotnadæturnar mínar eru báðar tvílembdar, sem er nú aldeilis ljómandi, og lítur frjósemin í heildina ágætlega út hjá mínum kindum.

Þetta eru hins vegar ekki stóru fréttir dagsins. Þegar við vorum rétt að hefja talningu í gemlingunum leit Guðbrandur talningamaður á mig með tortryggnissvip í augum, og spurði mig hvenær ég hefði eiginlega verið að prófa hrútana, þar sem það eru tveir gemlingar sem eiga að bera í byrjun apríl! Við heimafólkið litum nú með undrunarsvip hvert á annað, enda mundum við ekki eftir neinum tilraunum í þá áttina. Hins vegar er eitt 20 kg pínulítið hrútkvikindi sem stundaði það svolítið í haust að skríða upp í garða, og er hann helst grunaður um verkið. Mér finnst það reyndar ákaflega merkilegt ef svona smágrey, sem stendur varla út úr hnefa, hefur náð nógu hátt til að lemba! Hlýtur bara að hafa staðið í garðanum á meðan á þessu stóð... svo er líka ein fullorðin sem á að bera á svipuðum tíma, og ég trúi nú bara engan veginn að smælkið hafi komist upp á hana, jafnvel þó hann hefði staðið í garðanum!

Ekki var nú allt búið enn. Þegar við vorum komin vel á veg með að telja í fullorðnu ánum, uppgötvaði Hallfríður skyndilega að ein ærin var að dunda við að remba út úr sér lambi, og núna eru tvö nýfædd og eldspræk lömb í húsunum, sem fengu nöfnin Mars og Góa. Þessi ær bar líka í mars í fyrra, þannig að það er spurning hvort við eigum ekki bara von á þessu næstu árin. Þetta var hins vegar ákaflega vel tímasett hjá henni núna, bæði það að bera á meðan við vorum í húsunum og líka að bera áður en það var talið í henni, einstök kurteisi alveg!

Mars tregðaðist örlítið við að koma í heiminn, skiljanlegt þar sem langt er í vorið!


Sæt systkini!

Annars er allt gott, sólin skín og lífið brosir.

Sæl að sinni

Febrúar